Noord Luzon

We zijn weer op het Noordelijk halfrond, oftewel geen Zuiderkruis meer aan de hemel, het water loopt weer de goede kant op weg in de gootsteen én het is weer winter. Gelukkig is het in de Filipijnen ook in de winter lekker warm. Verder zitten we nu in Azië en dat verschil merken we. Niet alleen de geuren, de mensen en het reizen is anders, er moet ook ineens gehandeld worden bij alles wat we kopen en/of willen. Bovendien zijn we ineens van de arme backpackers (met name Australië) veranderd in de rijke westerlingen. Maar... afgezien van wat wenningsverschijnselen bevalt het prima.

Wat we in het kader van het reizen nog wel opmerkelijk vonden is dat de afstand tussen Sydney en Manilla (6400 km) korter was dan het stuk dat we hebben gereden in Australië (8100 km). En dan hebben we voor ons gevoel ook nog maar een klein deel van Australië gezien...

Eerst maar even over de Filipijnen zelf. De Filipijnen zijn 's werelds 2na grootste archipel (na Indonesië) met meer dan 7000 eilanden. Het is 300 jaar lang een Spaanse kolonie geweest dus de officiële taal (Tagalog) bevat nog allemaal Spaanse woorden. Heel grappig: bier is hier serbesa en hallo kumusta. Tot zover ons Tagalog, want na de Spanjaarden hebben ook de Amerikanen de Filipijnen nog iets van 40 jaar bezet. Dit betekent dat bijna iedere Filipino Engels spreekt. Zo goed zelfs dat in sommige delen naast het lokale dialect beter Engels dan Tagalog wordt gesproken. Super handig voor ons natuurlijk en ook erg leuk, want op deze manier komen we veel meer te weten over de cultuur.

Onze eerste stop was Manilla, maar we hadden besloten hier alleen maar regeldingen te doen en straks voordat we naar Vietnam vliegen, de stad nog eens goed te gaan bekijken. Het eerste (en laatste...) project was hier een visum voor Vietnam verkrijgen. Dus op naar de Vietnamese ambassade. In onze naïviteit dachten we nog dat dit gewoon een kwestie was van de juiste straat vinden en vervolgens naar het juiste nummer gaan. Zo werkt het toch meestal... Nadat we eindelijk de goede straat hadden gevonden (Manilla bleek een grote stad met weinig straatnaambordjes te zijn), op zoek naar het goede nummer. Helaas zat ons nummer er niet bij en hield de straat alweer op, dachten wij dan. Na wat lokale rondvraag bleek echter dat de straten hier vaak meerdere namen hebben en dat die door elkaar heen worden gebruikt. Zo kwamen we erachter dat we die ochtend al heel dicht in de buurt van de ambassade geweest waren omdat die zo ongeveer in de achtertuin van ons hostel stond! Ach ja, zo hebben we wel veel van de stad gezien zullen we maar denken en -als het goed is- ligt er nu een visum op ons te wachten.

Missie dus uiteindelijk geslaagd en we zijn de volgende dag richting het noorden gegaan, naar Baguio. Dat leverde verrassing nummer 2 op. We hadden de kaart van de Filipijnen al uitgebreid bestudeerd en zagen dat de afstanden vrij kort waren. Veel plannen gemaakt dus over alle mooie plekjes die we wilden gaan bekijken. Totdat bleek dat je hier over 240 km ongeveer 7 uur doet. Dat is dus maar iets meer dan 30 km per uur! Nou ja, na 240 'fun' kilometers kwamen we dus aan in Baguio. Dat was echt een leuk stadje met veel studenten en dus veel restaurantjes en kroegjes, heel gezellig. Maar wat vooral opviel zijn de supercoole jeepneys, hét lokale openbaar vervoermiddel hier, wat een mix is tussen een jeep en een bus. Het leuke is dat ze allemaal uitgebreid versierd zijn en een naam op de voorkant hebben. Zo hebben we zelfs een "Hogwarts express" zien rijden, helaas geen foto! Wel van een aantal andere jeepneys natuurlijk:



Verder nog wat rondgelopen in de stad,



en naar een park geweest, met de redelijk bizarre, maar herkenbare negatieve gedachten op het 'cemetary of negativism'. Erg grappig.



Inmiddels hadden we wel wat behoefte aan frisse lucht. Ondanks dat de jeepneys te gek zijn, stoten ze wel heel erg smerige, zwarte rook uit. Daarom op naar een dorpje in de bergen, Sagada. Afgezien van de beenruimte in de bus was het een topreis door een schitterend landschap.

Hier hebben we een wandeling gemaakt met een gids. Echt superleuk, want wij zaten natuurlijk vol vragen over de omgeving en de Filipijnen en die kon hij mooi beantwoorden. Bovendien zijn de paden niet heel duidelijk en is het dus wel fijn om iemand bij je te hebben die de weg weet. De wandeling bracht ons langs allerlei 'hanging coffins', waarin de doden worden begraven zodat hun ziel makkelijk vrij kan komen. Volgens het oude geloof dan, de meeste Filipinos zijn nu katholiek (overblijfsel van de Spaanse bezetting). Verder kwamen we langs 'gewone' grafkisten die in een grot stonden.

Ook kwamen we langs allerlei rijstvelden, heel mooi.





Verder hebben we hier super lekker gegeten! Vaak bij de Yoghurt House, dus natuurlijk yoghurt, maar ook aardappelsalade, pasta etcetc, jummie. En dat alles voor minder dan 8 euro, met zijn tweetjes en inclusief serbesa.

Hierna was het tijd voor het hoogtepunt van deze streek, de rijstvelden van Banaue. Tijdens de tocht hierheen zijn we beland in een prive jeepney die was afgehuurd door een groepje Filipino's uit Manilla en 2 (aangeschoten!) Poolse heren op leeftijd, waarvan 1 in het gezelschap van een Filipijns hoertje. Echt bizar. Later kwamen we erachter dat zij hem gedurende zijn hele reis in de Filipijnen zou vergezellen.
Halverwege kwamen we nog even zonder benzine te zitten wegens miscommunicatie tussen de chauffeur en zijn broer, dus we hebben iedereen goed leren kennen. Eigenlijk wel weer heel gezellig. Eén van de Filipijnse meisjes trakteerde zichzelf nog op een lokale lekkernij: baton, oftewel een gekookt ei met een halfvolgroeide foetus (oftewel veertje en iets van een kopje tussen het eigeel). Vrij heftig op de nuchtere maag!



Gelukkig waren we die dag vroeg begonnen en kwamen we dus nog steeds op tijd aan in Banaue. De rijstvelden in terrasvorm worden hier ook vaak het achtste wereldwonder genoemd. Dat durven wij natuurlijk niet te zeggen, maar het was echt fantastisch! Zo ver als je kijkt zie je terassen met rijstvelden, heel indrukwekkend en mooi. Helemaal als je bedenkt dat ze meer dan 2000 jaar oud zijn. We zijn met een tricycle (brommertje met zijspan) langs allerlei uitkijkpunten geweest en hebben natuurlijk veel te veel foto's gemaakt. Hier een selectie.







De volgende dag zijn we met onze Poolse vrienden (natuurlijk vergezeld door ...) naar Batad gegaan. Dat is een plaats die je alleen te voet kan bereiken, wat het natuurlijk wel heel speciaal maakt. Voordat we echter konden gaan lopen moesten we eerst nog een uurtje met een Jeepney naar het startpunt. Dit alleen al was een indrukwekkende tocht op een smal bergweggetje waarbij we natuurlijk ook nog eens tegenliggers tegenkwamen.

Uiteindelijk liepen we, na 3 ietwat de spannende pogingen, vast op de laatste 100 meter bij onderstaande modderpoel.



Na zelf het laatste stukje te hebben gelopen van de berg, konden we aan onze wandeltocht beginnen. Eerst moesten we iets van een uur door dicht regenwoud lopen, maar toen konden we de terassen goed zien. Geweldig. We zijn hierna via de terassen naar beneden gelopen om een waterval te bekijken.








Dit alles onder begeleiding van een superleuke gids. Wellicht herkennen jullie hem als de inboorling die de neger met een speer doodt in Apocalypse Now (het verhaal speelt zich uiteraard af in Vietnam, maar de film is hier in de Filipijnen opgenomen)! Denk er anders lang haar en een G-string bij...



Hij was ook actief als lokaal politicus en zat dus vol interessante verhalen over het reilen en zeilen van de Filipijnse politiek, heel informatief.

Via onze gids weten we nou ook waarom er zo weinig straathonden zijn hier, die eten ze namelijk op. Duitse herders en bulldogs zijn niet te eten, maar de lokale variant schijnt niet te versmaden te zijn. Volgens de gids dan, wij hebben het (voor zover we weten) nog niet uitgeprobeerd...

O & N, Canberra en O & N

Allereerst wat fotootjes van Oud en Nieuw: de wachtende mensen (2 waren er wel heel blij dat ze op de foto gingen), de wachtende boten en het net ontvangen pretpakket dat het wachten voor ons juist een feest maakte!

en toen.... eindelijk vuurwerk op en om de Harbour Bridge. We waren echt zwaar onder de indruk, vette show!

The day after hebben we eigenlijk helemaal niets gedaan. Uiteindelijk moesten we er 's middags natuurlijk nog wel even uit om te zwemmen en 's avonds om te eten, maar verder hebben we de hele dag naar 24 liggen kijken onder het genot van veel pepernoten (zat allemaal in het pakket).

Daarna op naar de hoofdstad. Nee, dit is dus niet Sydney of Melbourne, maar... Canberra. Hier hebben we het parlement bezocht, alwaar we een hele interessante rondleiding hebben gehad. De gids spuide nogal wat nietszeggende maar leuke weetjes: Overal in Australie moeten de bordjes met 'Exit' groen zijn, behalve in de Senaat. Waarom? Omdat groen niet in het design past en rood wel. Gelukkig is dit de werkplek van de wettenmakers en zegt de wet in Australie dus dat alle Exit-bordjes groen moeten zijn, behalve....

Verder bestaat de 'Australian coat of arms' (het landelijke wapen, dus zoiets als onze leeuw) uit een kangoeroe en een emoe. Dit zijn beide dieren die niet achteruit kunnen lopen en symboliseren zo het feit dat Australie altijd vooruit kijkt.

En tot slot, de parlementsleden hebben 4 minuten om naar een stemming te komen als de bel is gegaan. Dit omdat het oudste lid vanuit de verste hoek van het gebouw er 3 minuten en 45 seconden over deed. De rest moet het dus zeker binnen de afgeronde 4 min kunnen halen. Jaja, zo kom je nog eens wat te weten over de Australische politiek.

En toen, toen kwamen de ouders van Rinze op 5 januari aan op Sydney airport. Super leuk om ze na 6 maanden weer live te kunnen zien en spreken. Samen hebben we eerst twee mooie dagen in Sydney gehad waarin Otto & Nel tijd hadden om wat bij te komen van hun jetlag, maar waarin we ook onder andere een leuke wandeling langs Bondi beach hebben gemaakt. Het water rondom de rockpool was vanwege een hoge druk gebied in de buurt indrukwekkend woest.



De 7e gingen we richting een huisje in de Blue Mountains. Dit is een natuurgebied vlakbij Sydney dat haar naam dankt aan de blauwe waas die er vaak hangt. Deze waas is het gevolg van de stofjes die door de grote hoeveelheid eucalyptusbomen worden afgescheiden.
Het huisje heette Tranquility en dat werd zeker waargemaakt. Op de onderstaande foto's kun je meegenieten van ons uitzicht. En natuurlijk was dit alles inclusief een barbecue, waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt.

Ook 's avonds was het uitzicht fantastisch:

Er zat zelfs een sterrenkijker in het huisje dus we hebben de maan van heel dichtbij kunnen bewonderen!

Verder hebben we natuurlijk ook uitgebreid gewandeld. Het is werkelijk een schitterend gebied met superveel mooie tochten.

Tijdens één van deze wandelingen hebben we ook nog even in het steilste treintje ter wereld gezeten (de officiele Guiness Book of Records oorkonde hing er uiteraard ter bewijs). En toegegeven: het was best steil.

Naast het vele wandelen hebben we natuurlijk uitgebreid de tijd genomen om goed bij te kletsen, lekker vaak terrasjes en restaurantjes te bezoeken en heerlijk in het huisje te relaxen, heel gezellig!

Maar na een week in het huisje was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen van Otto en Nel. Zij hebben ons 's ochtends vroeg naar het vliegveld gebracht waar wij in een vliegtuig richting Manilla zijn gestapt. Otto en Nel hebben inmiddels hun camper opgehaald en zijn onder andere de oostkust van Australie aan het ontdekken.

De Great Ocean Road en Melbourne

De dag voor kerst vertrokken we uit Broken Hill richting Warrnambool. We maakten ons wel enigszins zorgen, want als kerst in Australië zou lijken op kerst in Nederland is alles dicht. Bij het benzinestation dus maar een pot pindakaas, brood en veel cola ingeslagen. Na een dag rijden aangekomen in Warrnambool, waar tot onze verbazing alles gewoon open was. Dus snel een motel gevonden en heerlijk uit eten geweest.
Toen was het tijd voor de 'Great Ocean Road'. Dit is een 243 km lange weg die langs een deel van de zuidelijke kust van Australië loopt. Tijdens de rit zijn er diverse indrukwekkende uitkijkpunten te bewonderen, waaronder de 12 apostles (waarom ze apostles heten is ons eigenlijk ontgaan).
Hieronder foto's van enkele vergezichten en een waarschuwingsbordje, waar wij in ieder geval heel hard om hebben gelachen (handig om te weten als je al 4 weken rondrijdt).

Tijdens onze rit wilden we ook nog een kleine detour maken naar een vuurtoren die volgens het bord 365 dagen per jaar open zou zijn. Helaas bleken deze 365 dagen exclusief eerste kerstdag te zijn?!?! We stonden dus uiteindelijk voor een dichte deur. Wat echter alles goed maakte was dat we tijdens de rit diverse wilde koalaberen hebben gespot. Eéntje had zelfs een kleintje, best cool.



Vervolgens op naar Melbourne dat vlakbij het einde van de Great Ocean Road ligt. Na alle outback was het heel fijn om weer eens in de grote stad te zijn. Na wat zoeken vonden we een uiteindelijk een behoorlijk fout hostel, maar ja het was laat en 1e kerstdag dus we waren allang blij dat we wat gevonden hadden. Onze kamer zat vlakbij de plek waar gerookt mocht worden en hier zaten allerlei dubieuze figuren tot diep in de nacht lawaai te maken, niet zo fijn dus. Gelukkig hadden we onze eigen kamer en kon de deur goed op slot...
Van de stad zelf hebben we een paar dagen wel echt genoten.

We zijn langs de hippe koffiewijk gegaan om onszelf lekker te verwennen. Daarna zijn we naar een van de hoogste gebouwen in de stad gegaan om Melbourne eens van bovenaf te bekijken. Voordat we naar boven mochten stond er nog wat uitleg over andere torens in de wereld. Ook Nederland werd genoemd. Volgens de informatiebordjes was het bekenste gebouw in ons landje.... De Erasmustoren. Ja inderdaad, ook wij keken hiervan op! Helaas nam de kaartjesverkoopster onze klacht/pleidooi niet bijzonder serieus dus het zal er nog wel even blijven staan. Het uitzicht was trouwens bijzonder indrukwekkend.

Na wat eten in een super gezellig restaurantje inclusief vet goede live muziek zijn we nogmaals de toren in gegaan. Wederom bijzonder mooi.



De dag daarna maar weer eens een schitterende stadswandeling gemaakt en toen was het al weer tijd om door te gaan naar.... de Penguin parade bij Philip Island. Het betreft hier kleine (qua formaat) pinguins die overdag in de zee aan het vissen zijn en vlak na zonsondergang aan land komen om terug te gaan naar hun holletjes in de duinen. Ze komen voor de veiligheid (mn roofvogels) altijd in een groep en wachten met zijn allen voor de kust totdat het schemerig wordt, zodat de roofvogels ze niet meer kunnen zien. Vervolgens waggelen ze groepje voor groepje het strand op, soms rennen ze ineens terug naar de zee omdat ze de overtocht nog niet aandurven, zo komisch! Helaas geen paradefoto's van dit alles, want daar worden de beestjes te gestresst van... Maar overdag hebben wij er tijdens een wandeling nog een paar gespot (er moet natuurlijk iemand thuisblijven om op de kids te passen):



Omdat we nog twee dagen tot Oud en Nieuw hadden, hebben we besloten nog twee nachtjes in Kiama te blijven. Dit was een leuk plaatsje in de buurt van Sydney met als onverwacht hoogtepunt een enorme blowhole.



Tja, en toen de langverwachte oudejaarsavond, maar dat de volgende keer....

Roadtrip door de outback

Na een paar weken langs de kust te hebben gereist, hadden we echt zin om het binnenland te gaan verkennen. Dat bleek inderdaad een volledig ander Australië en dus een hele goede keuze. Ten eerste was het erg rustig: soms konden we het aantal tegenliggers dat we in een paar uur tegenkwamen op één hand tellen. Om de tijd een beetje te doden (en waarschijnlijk omdat het gewoon vriendelijk is) zwaaien de tegenliggers in de outback naar elkaar, heel gezellig. Het heeft zelfs een naam: de bush wave. Hoewel wij met onze Toyota Corolla (dus zonder bullbar of 4wheeldrive) overduidelijk toeristen waren, deden wij natuurlijk vrolijk mee (ook toen we allang weer de outback uit waren). Verder waren er ook geen verzorgde rustplaatsen meer langs de weg, die moesten dus zelf maar creëren.



De weg was vaak kaarsrecht, wat echt hypnotiserend werkt en waardoor het autorijden toch nog best vermoeiend was. Daarnaast moesten we vooral 's ochtends vroeg en s'avonds laat rond de schemering erg goed oppassen voor dieren op en langs de weg. Met name kangoeroes vormden een gevaar. Ten eerste zijn ze veel te schattig om aan te rijden en ten tweede zijn ze dusdanig groot dat ze bij een botsing weinig van je auto overlaten. De lokale (vracht)auto's hadden dan ook enorme bullbars op hun bumper zitten. En hoewel we vanwege de grote hoeveelheid roadkills (kangoeroes, wombats, hagedissen en diverse soorten vogels) zeker wisten dat er veel aanrijdingen waren, hebben wij gelukkig tot op heden nog niet gebotst.



Het viel ons verder op dat het landschap eigenlijk best vaak verandert. Wat niet zo heel vreemd is als je bedenkt dat we per dag meer dan 750 km reden.



Ondanks het feit dat we dus erg veel in de auto hebben gezeten, hebben we enorm genoten van de trip. Het was super om allemaal kleine gehuchten te bezoeken (sommige vielen wel heel erg in de categorie 'knipper met je ogen en je hebt het gemist'). We sliepen en aten vaak in piepkleine motels, die wel weer heel goed(koop) en gezellig waren.



Ook bizar: er rijden hier immense vrachtwagens rond, zogenaamde road trains. Vaak met 3 trailers, waardoor ze zo'n 50 meter lang zijn. Toch best lastig inhalen. Gelukkig waren de wegen recht en kon je dus vrij ver vooruit kijken. Ook als tegenligger zijn ze trouwens behoorlijk indrukwekkend en ga je braaf heel erg links rijden (aan de rand van de weg dus), met als beloning een bush wave natuurlijk. Rinze heeft een aantal pogingen gedaan om een road train op de foto te krijgen, maar helaas, ze waren gewoon te groot.

Verder hebben we erg gelachen om de aanwezige waarschuwings- en verkeersborden. De eerste foto: er ligt dus geen plaatsje tussen Cobar en Wilcannia! De tweede foto: en nu maar extra scherp blijven de komende 2 uur!



Na drie volle dagen rijden, kwamen we eindelijk aan in onze bestemming: Broken Hill. Hier wilde Rinze graag heen vanwege jeugdsentiment. Het hoofdkantoor van de Royal Flying Doctors Service bevindt zich in deze plaats en dit speelde altijd een (kleine)rol in de gelijknamige hitserie. Coopers Crossing hebben we helaas niet bezocht. Maar in Broken Hill hebben we natuurlijk wel een bezoekje gebracht aan het hoofdkantoor vanuit waar ze de hele regio bedienen met reguliere medische hulp (inclusief een tandarts die de mensen op lokatie behandelt), maar ze zijn er ook voor spoedgevallen met de garantie dat er binnen 2 uur een dokter ter plaatse is. Niet voor hele erge spoed leek ons dus.



Verder is er in Broken Hill de vorige eeuw een grote zilverader ontdekt en zijn er diverse zilvermijnen (waarvan sommige zelfs nog operationeel!). We hebben één van deze mijnen met een tour bezocht en zijn later nog naar Silverton gegaan. Dat is een stadje dat vroeger bewoond werd vanwege de aanwezige mijn, maar dat na sluiting van die mijn echt volledig verlaten is. Een beetje spooky dus, maar wel heel cool.



Voor de kenners, 2 delen van de film Mad Max (2 en 3) zijn hier gefilmd. Als trouwe Mad Max-fan zou je onderstaande auto en hotel dan zeker moeten kunnen herkennen. Leuke foto, maar jammer van de paarse hi-slippers...



We zijn ook nog naar een uitkijkpunt gereden, waarbij je 360 graden om je heen kon kijken en dat was echt onwerkelijk mooi, zo ver als je kunt kijken zie je eigenlijk hetzelfde desolate landschap. Voor het eerst dus maar eens een filmpje gemaakt omdat dat toch echt een beter beeld geeft.



Tja, en al dat natuurschoon maakt de mens hongerig. Daarom zijn we hierna naar het dichtsbijzijnde natuurpark gereden om eens lekker te barbecuen. Er staan door heel Australië echt overal gratis gasbarbecues, Ozzies zijn namelijk nogal dol op barbecuen. En wij eigenlijk ook, vooral in zo'n omgeving.



Ja, en dan natuurlijk nog de quiz! Blijkbaar kunnen we jullie goed misleiden (of is Australisch gewoon erg onlogisch) er is namelijk niemand die alle vragen goed heeft beantwoord (ook geen 4 van de 5 antwoorden goed trouwens).
De magnetron gaat naar Patricia met 3 juist beantwoorde vragen.

Hierbij dan eindelijk de verlossende antwoorden:
1b 2c 3d 4a 5d.

Gelukkig Nieuwjaar!!!

Vanuit een verhit Australië willen we iedereen graag een heel mooi 2008 toewensen! Hopelijk hebben jullie een geweldige jaarwisseling gehad.

Die van ons was in ieder geval heel bijzonder. We hebben het nieuwe jaar ingeluid met +/- 20.000 anderen in een park met uitzicht op de Harbour Bridge en het Opera House. De georganiseerde vuurwerkshow was echt te gek!
Onze avond kon eigenlijk vantevoren al niet meer stuk, want vlak voordat we naar het park gingen hebben we een pakketje opgehaald bij het postkantoor, Patries bedankt!!! En Sabine, Maartje, Sam, Dik en Jeanne natuurlijk ook bedankt voor jullie bijdragen. Echt superleuk. Omdat we een goed plekje wilden bemachtigen zaten we al vanaf 17:00 te wachten en nu konden we ons prima vermaken met puzzelen, lezen en veel snoepen! En 1 januari natuurlijk lekker dvd-tjes kijken.