Peru

Na aankomst in Tacna, Peru, hebben we direct buskaartjes naar Arequipa gekocht. Dit zonder de lonely planet te raadplegen en dus voor de bus die het eerste zou vertrekken. Toen wij buiten op onze bus stonden te wachten, stond daar eveneens een groep van een stuk of 8 vrouwen met een enorme hoeveelheid spullen. Trainingsjasjes, ondergoed, t-shirts, speelgoedberen, rekenmachines, etc, etc....We maakten ons echt zorgen of onze tassen nog wel in de bus zouden passen, zoveel hadden ze bij zich. Vlak voordat de bus zou vertrekken, gingen de dames alle spullen uit hun verpakking halen en bonden ze zoveel mogelijk overhemden en jasjes met een extra riem om hun buik. Hierover werd dat een rok aangetrokken. Vandaar dat alle vrouwen er zo dik uitzien!!

Toen kwam gepaard met veel zwarte rook, onze bus aanrijden en kon alles de bus ingeladen worden. Echt alle spullen van onze dames moesten een plekje ergens in de bus krijgen en daarbij dan de originelen van hun verpakkingen gescheiden natuurlijk. Nadat wij ons plekje hadden gevonden werd ons verzocht om ook één of meerdere plastic tassen bij onze voeten neer te zetten. Dat leek ons niet wat, dus dat hebben wij maar vriendeljk doch dringend geweigerd. Met iets van een uur vertraging door al dat proppen gingen we op pad. Bij de eerste controlepost werd iedereen (behalve wij) behoorlijk zenuwachtig. De chauffeur van de bus -die ook in complot zat- riep vervolgens richting zijn passagiers ´Iedereen die iets aan te geven heeft, moet dat nu doen!´ (wij konden een grijns niet onderdrukken). Maar goed, direct stonden twee dames op om iets kleins aan te geven, vervolgens kwam, de chauffeur bij de dames collecteren. Dit geld werd door de chauffeur daarna subtiel aan de controleurs gegeven. Toen we iets later door mochten rijden volgde er een complete ontlading, wat een gekwek! Dit proces herhaalde zich nog bij een aantal andere controleposten, maar het grootste deel van het smokkelwaar is aangekomen op de plaats van bestemming.

Eenmaal in Arequipa een leuk hostel gevonden in een oud koloniaal gebouw van vulkaansteen en lekker 2 dagen door de stad gedwaald en musea enzo bezocht.






Peru bracht wel even een aardschok teweeg bij ons: het is hier echt supertoeristisch. We hoorden ineens overal Nederlands!?! Echt even wennen. Voordeel is wel dat we inmiddels weer eens sushi en kebab hebben gegeten, mmmm.

Toen op naar Puno. Dé uitvalsbasis voor een boottour op het hoogste bevaarbare meer ter wereld: het Titicacameer. Met 3800 meter ook voor ons een behoorlijke hoogte: Rinze werd weer gewoon wat duizelig, maar Caren kreeg er hoofdpijn van. Na een nachtje goed slapen en een dagje rustig aan doen waren we allebei gelukkig weer helemaal fit. Toen werd het tijd voor de boottocht. Naar de drijvende rieteilanden. Dit zijn handgemaakte eilanden. Heel apart. Op ieder eiland wonen een stuk of 7 families. Oorspronkelijk waren de eilanden bedoeld om de bewoners te beschermen tegen andere stammen. Als er gevaar dreigde, verplaatsten ze gewoon hun eiland. Echt heel raar om op de eilandjes rond te lopen, de bovenste laag bestaat uit vers riet en je loopt dus verend rond (en zakt af en toe weg, eeks). De bovenste laag wordt om de zoveel tijd aangevuld omdat de eilanden van onderen langzaam wegrotten. Heel bijzonder in ieder geval.







Daarna nog 2,5 uur verder varen naar het eiland ´Taquile´. Dit bleek ongelofelijk toeristich. Echt een beetje té. Het bleek moeilijk om om de toeristen en de locals (die meteen geld verwachtten) heen te fotograferen.



Het stuk dat we moesten wandelen (+/- 40 min) naar het hoofdplein was wel weer erg leuk.



Volgende keer meer over Peru!

San Pedro de Atacama

´s Werelds droogste woestijn, hoogste geiserveld en 3-na grootste zoutvlakte, en dat allemaal op een steenworp afstand van San Pedro de Atacama, geen wonder dus dat er bij aankomst in San Pedro legioenen touts stonden te wachten met allerlei ´aanbiedingen´ voor hostels. Omdat we hier, voor ons doen, lang zouden blijven hadden wij echter bedacht dat we de perfecte deal (qua prijs, comfort en gezelligheid) zouden gaan scoren. Nadat we, met onze steeds zwaarder wordende rugzakken, door het halve, extreem stoffige (tja, droogste woestijn he?!) dorp hadden gelopen, waren we er behoorlijk klaar mee. Geen perfecte deal dus en we zijn daarom maar het eerste het beste hostel ingelopen. In de eerste instantie zagen de (gedeelde) badkamers er schoon uit en was het hostel ook wel ok.

Helaashelaas, toen we onze intrek hadden genomen bleek het een soort foute costa-del-sol-camping-sfeer te hebben. Daarnaast liet de verhouding aantal mensen versus aantal wc´s/douches bij nader inzien ook nogal te wensen over. Daarom zijn we die avond zonder rugzakken nog maar eens een rondje gaan lopen om toch een ander slaapplekje te vinden. Zonder rugzakken zoeken is uiteraard veel eenvoudiger en we hadden dan ook al heel snel iets leuks gevonden (waarbij we het criterium prijs iets hadden aangepast tov onze eerdere zoektocht). Uiteindelijk hebben we prima geslapen in ons foute hostel, maar zijn we de volgende dag zonder te douchen snel naar ons nieuwe stekkie verkast om daar uitgebreid van een warme douche te genieten. Ons nieuwe, heerlijke kamertje had ook nog een lekker zitje met parasol voor de deur, waar we elke ochtend hebben ontbijten en ´s middags lekker wat konden lezen (of gameboyen). Kortom, wij waren weer helemaal gelukkig.

Tijdens ons flitsbezoek aan het eerste hostel wel een Zwitserse leren kennen, Claudia, die in haar eentje 5 weken door Chili/Argentinie aan het reizen was. We hebben vervolgens een aantal tours met elkaar gedaan en elke avond gezellig met z´n drieën gegeten.

Dan die tours. Zoals we al zeiden heeft San Pedro de Atacama bijzonder veel te bieden, maar afgezien van een wandeling naar een oude ruïne kon je deze dingen eigenlijk alleen maar via een tour bezoeken.

In eerste instantie vonden we dat erg jammer, maar we werden aangenaam verrast. Iedere tour werd begeleid door een chauffeur en een 2-talige gids, die echt veel van de omgeving afwist. Verder waren de groepen vaak ook nog erg leuk, waardoor het juist erg gezellig was om met een groep te zijn. Hieronder een korte samenvatting van de diverse tours:

Tour I: ´Valle de la Luna´

Bij deze tour hebben we de Atacama woestijn bezocht. De droogste ter wereld (vochtigheidsgraad van ongeveer 30 %), dus de valleien die wij bezochten hadden toepasselijke namen: die van het maanlandschap en die van de dood. Veel zand en ontzettend droog dus, we kregen allebei last van onze neus, maar echt prachtig!

We hebben ook nog een tochtje door een grot gemaakt, waarbij we net niet op onze knieën moesten. Rinze raakte nog in een grappige spraakverwarring verwikkeld met onze gids toen deze zijn ´are you local?´ als ´are you loco (=gek)?´ verstond. Hilariteit alom. De dag afgesloten met een zonsondergang. Echt schitterend zo midden in de woestijn, de kleuren bleven maar veranderen.

Tour II: ´Salar de Atacama´

Hier hebben een bezoek gebracht aan een oase en een dorpje waarin een (voor Chileense maatstaven) oude kerk stond. Eerlijkheidshalve vonden wij de aanwezige lama´s leuker dan de kerk.

In de oase liet de gids ons nog een vrucht zien, die ook heeeeeel veel voor zou komen in Nederland, in het Spaans membrilla genaamd en in het Engels quince. Het zei ons werkelijk niets, dus in San Pedro maar eens gegoogled, het was de welbekende kwee(peer), echt nooit van gehoord dus... Daarna het hoogtepunt van de tour: een bezoek aan de zoutvlakte van Atacama, met ergens in het midden een laguna vol met flamingo´s. Heel grappig om van de rare, langbenige, roze vogels op zo´n witte zoutvlakte te zien.

Tour III: ´Los Geysers de Tatio´

De voor ons zwaarste, maar ook meest indrukwekkende tour. We werden namelijk al om 04:00 uur opgepikt....... en dat vonden wij geen prettig tijdstip. Uiteindelijk nog wel redelijk geslapen terwijl de bus ons naar de geisers op maar liefst 4300 meter reed. We moesten hier zo vroeg aanwezig zijn omdat de geisers gaan spuiten als gevolg van een verschil in luchtdruk tussen de aarde en de lucht die weer het gevolg is van de temperatuurstijging die weer het gevolg is van de zonsopkomst. Toen we aankwamen waren ze dan ook erg indrukwekkend en toen we 2 uur later, na een warm ontbijtje (met dank aan de geiser) weer wegreden waren er alleen paar stoomwolkjes over. Als je door zo´n geothermisch (jaja, we hebben echt wat opgestoken) veld loopt, hoor je het overal heel onheilspellend borrelen, dat in combinatie met alle stoom die er vrijkomt, maakt het allemaal heel spooky. Leuk dus. Hierna mochten we nog een duik nemen in een bijgelegen thermaal bad. Alleen onze coole bus maakte daar gebruik van en dus lagen we even later gezellig met zijn tienen rond te dobberen.

´s Avonds de nachtbus weer ingestapt met als doel Arica (grensplaats in Chili) vanuit waar we de grens met Peru over zouden steken naar Tacna vanuit waar we direct weer door zouden reizen naar Arequipa. De nachtbus was werkelijk verschrikkelijk. Veel te warm, veel te vol, veel te onrustig en geen voetensteuntjes! Bij de reis van Tacna naar Arequipa (onze eerste echt bus in Peru) bleken we in een ware ´smokkelbus´ te zitten, maar hierover de volgende keer meer....

Don't cry for me Argentina

De laatste week in Argentinie was ook meteen een erg indrukwekkende week. Vanuit Salta zijn we eerst drie dagen naar Humahuaca gegaan. Een klein plaatsje met ongeveer 6000 inwoners. Werkelijk een oase van rust. Zie hier ons hostel, eerst van buiten dan van binnen...

We moesten wel even wennen aan de hoogte, te weten 3000 meter. Als we een bergje op moesten klimmen of een sprintje moesten trekken (om een lokale bus te halen) ging de hartslag angstvallig hard omhoog. Daarom maar extra rustig aangedaan en ontdekt dat je niet moe wordt van het gebrek aan zuurstof in de lucht, maar doordat de luchtdruk lager is en er dus minder zuurstof in je bloed geduwd wordt.... jahaa, fascinerend toch?!

Het dagelijkse hoogtepunt in dit dorpje was de kerk, of eigenlijk het beeld van een heilige op ware grootte dat elke dag om 12 uur naar buiten komt schuiven. We waren echt stom verbaasd over de hoeveelheid mensen die zich ineens op het plein hadden verzameld. Zie hieronder de fotorapportage van deze uiterst spannende gebeurtenis.

Haha, niet echt enerverend dus, maar omdat er zoveel mensen op af kwamen in dit anders zo uitgestorven dorpje toch erg grappig.

Waar we ook erg van gecharmeerd waren was dit meisje.

Caren had een foto van haar gemaakt en dan geef je, volgens goed gebruik, wat geld. Rinze wist niet hoeveel Caren wilde geven en gaf haar dus al zijn kleingeld. Caren dacht dat Rinze na had gedacht over de hoeveelheid geld en gaf al dit geld aan het meisje. Het meisje keek vol verbazing naar haar hand en rende meteen weg met het geld. Een paar minuten later kwam ze bijzonder tevreden terug met een rol koekjes. Deze wilde ze graag met ons en iedereen die maar langskwam delen. Echt super schattig, oftwel nog meer vertedering....

Daarna richting een nog kleiner plaatsje met de ononthoudbare naam Purmamarca (+/-3000 inwoners). Dit plaatsje wordt geflankeerd door een zogenaamde zevenkleurige berg (Cerro de las siete colores). Het was echt schitterend om te zien hoe de kleuren op de bergen langzaam met de stand van de zon meeveranderden.

Na een nachtje slapen 's ochtends in the middle of nowhere staan wachten op onze bus naar Chili.

We hadden hiervoor al kaartjes gekocht in Salta en gelukkig kwam de bus uiteindelijk ook daadwerkelijk. De busrit was echt geweldig! Dwars door de gekleurde bergen, ravijnen en zoutvlaktes. Vanwege het busraam helaas geen foto's kunnen maken. Bij de grens met Chili werd de rit nog wel even apart. Niet vanwege de grensovergang, maar de hoogte! De pas die we over moesten lag namelijk op 4600 meter en hoewel we een paar dagen op 3000 meter hadden geslapen was dit toch een beetje te hoog (..) gegrepen.

Het gevolg was hoofdpijn en duizeligheid. De vrouw achter ons had er, helaas voor haar, nog veel meer last van dan wij. Het was een constant 'Oh, Dios mio!'. Gelukkig gingen we na een poosje weer hard naar beneden en trok de duizeligheid direct weg.

Daarna aangekomen in Chili, we zullen Argentinië missen! Maar gelukkig is er in San Pedro de Atacama echt van alles te beleven. Dat later...

Chau!

De grote stad

Cordoba is de tweede stad van Argentinie, iets van 1.3 miljoen inwoners, dus echt groot maar niet zo overweldigend als Buenos Aires. Het is ook nog eens een echte studentenstad. Dit betekent één en al levendigheid gedurende de dag en natuurlijk de nacht. Dit kregen we goed mee omdat onze hotelkamer midden in het centrum aan een drukke winkelstraat lag. Tja, hier voelden wij ons natuurlijk meteen thuis. Afgezien van de eerste dag was het overdag heerlijk t-shirt weer en hebben we heerlijk eindeloos door de historische binnenstad gedwaald. Af en toe een ijsje gescoord bij één van de vele Heladorias. Een bijzonder plezierige Italiaanse invloed. Verder zijn we niet één keer, maar zelfs twee keer naar de de bioscoop geweest. Een toegangskaartje kostte hier 6 pesos (+/- 1,5 Euro), dus voor de prijs hoef je dit niet te laten.





De eerste avond belandden we in een voetbalkroegje waar Cordoba´s eigen Belgrano het net op ging nemen tegen Union. Het was bloedje spannend, beetje jammer dat de tegenstander in de 89ste minuut de 0-1 scoorde en de scheids vervolgens in blessuretijd een zuivere handsbal in strafschopgebied over het hoofd zag. De volgende dag lazen we dan ook in de krant dat de scheids zich had teruggetrokken vanwege deze misser en dat de Argentijnse KNVB technische middelen in wil gaan zetten. Goh, dat klonk ons bekend in de oren. Ook opvallend: de commentator beschouwt het als een kunst om in één adem zo lang mogelijk GOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOL! te roepen als er wordt gescoord. Echt hilarisch! (hoewel het wel duidelijk minder leuk is als de tegenpartij scoort)

Na Cordoba, een paar dagen naar Salta. Salta heeft eveneens een mooie historische binnenstad en ook hier hebben we erg van genoten. We konden hier goed merken dat we midden in verkiezingstijd zaten. De hele dag reden er brommertjes met reclameborden rond.



Verder zijn we weer lekker uit eten geweest. Dat kan in Argentinië toch echt het best! Iets dat we hier ook beginnen te merken is de invloed van de noordelijke landen. De mensen krijgen steeds meer een indianenuiterlijk en wij gaan dus steeds minder makkelijk op in de omgeving. Verder is dit ook duidelijk één van de armere gebieden van Argentinie. Maar het blijft super veilig: bij de pinautomaat moesten wij zelfs iemand helpen met het juiste bedrag in te toetsen. Nou zien wij er natuurlijk ook heel betrouwbaar uit...




Volgende keer alles over onze laatste week in Argentinië.

Kuchen en een koekoeksklok

Valdivia dus. Deze streek staat bekend om de hoeveelheid meren, de hoeveelheid vulkanen en de Duitse invloed. Wij zijn echter bij aankomst in Valdivia eerst maar eens op zoek gegaan naar Amerikaanse invloeden; de BigMac smaakte heerlijk (voor de goede orde... dit was slechts ons tweede bezoek aan de Mac!).

In dit plaatsje heb je een vismarkt aan de rivier en daar komt natuurlijk een bepaald soort publiek op af, deze krijgen van de vishandelaren af en toe een visje (of meestal restafval) toegeworpen. Aangezien dit aanzienlijk relaxter is dan zelf visjes vangen, zitten ze hier dan ook de hele dag rustig te wachten. Nogal een vreemde aanblik!

De volgende dag wat vestingen uit de 16e/17e eeuw in de buurt bezocht. Hiervoor namen we de ´colectivo´. Dit zijn een soort taxi´s, maar dan met een vaste route en prijs. Net iets duurder dan de bus maar wel veel sneller, echt een handig systeem. Een heerlijke dag. De vestingen waren leuk, maar wat het echt leuk maakte was om daar, met mooi weer, in een schitterend landschap met een veerpontje naar kleine dorpjes te gaan en wat rond te slenteren. ´s Avonds niet meer echt gegeten, maar een grote ´kuchen´ met koffie genomen, oftewel in dit geval een groot stuk appeltaart. Die Duitse invloed is zo slecht nog niet.

Een paar dagen later richting Villarrica getogen. De reisduren zijn hier gelukkig relatief klein. Vooral omdat we voor een groot deel reizen over de in goede staat verkerende Panamericano (loopt van Chili tot Alaska, best een interessant project om die nog eens af te reizen...). Villarrica is vernoemd naar de nabijgelegen vulkaan, die je echt vanuit alle hoeken van het stadje kan zien. Hij rookt ook nog een beetje, ziet er best onheilspellend uit.

Die vulkaan zorgt ervoor dat het grondwater op bepaalde plekken heel warm is, het barst hier dus van de natuurlijke thermale bronnen. Een beetje een onderneming, maar we hebben echt prachtige bronnenbaden bezocht, werkelijk in the middle of nowhere, waar wij ook nog eens de enige gasten waren. Heeeerlijk!

De volgende dag ter compensatie een lange wandeling gemaakt.

Ons hotel hier was echt geweldig. Een houten huis, verbouwd en gerund door een Zwitsers echtpaar, die zelf 2 1/2 jaar de wereld hebben rondgefietst (brrr). De vrouw des huizes bakt haar eigen brood, dus ons ontbijt bestond uit heerlijk redelijk bruin brood. Wat een verademing. Voor de gasten was er een aparte keuken/zitruimte waar we dankbaar gebruik van hebben gemaakt. Als klap op de vuurpijl hadden ze een heuse koekoeksklok, die wij ook vanuit onze kamer konden horen. Echt geweldig! Maar niet heel praktisch: je begint altijd te laat met tellen en als hij ´s nachts één keer slaat vraag je je altijd af of het half .. óf één uur is.

Hierna een 36-uur durende reis gemaakt richting Cordoba in Argentinië, waar de koffie weer echt (ipv oplos), de jus weer vers, de horeca weer rookvrij, en oversteken weer levensgevaarlijk is. Hiephoi!