Bergen en boten

Ha, zo te zien is Caren niet de enige die van puzzelen houdt! We zijn onder de indruk; er zijn namelijk meer juiste verschillen gevonden dan dat wij er bewust in hebben gestopt...

Hoewel we voldoende tijd hadden, hebben we ons in Puerto Natales -gelukkig- niet alleen bezig gehouden met puzzels in elkaar knutselen, we zijn ook naar Torres del Paine geweest. Dit natuurpark staat bekend om de vier- à vijfdaagse wandeltocht, de zogenaamde ´W´ (naar de vorm van het pad), die je kan doen. In ons geval viel dit meteen al af, het is namelijk winter en dan zijn bijna alle overnachtingsmogelijkheden dicht en kamperen bij temperaturen onder nul leek ons toch net iets teveel van het goede. We hadden dus een eigen wandelroute uitgestippeld die we mooi in één dag zouden kunnen lopen. Maar helaas het was wel mogelijk op één dag heen en weer te gaan, maar dan hadden we niet langer dan iets van vier uur in het park, te weinig voor een echte wandeling. Uiteindelijk hebben we een georganiseerde dagtour gedaan. Beetje jammer, maar ja alles gaat nou eenmaal niet precies zoals je zou willen. De tour had weer als grote voordeel dat we op die ene dag wel heel veel verschillende delen van het park hebben zien.

Eerst langs de Torres waarnaar het park vernoemd zijn (die stekels in de wolken). Op de eerste foto staan ook lama´s. Die beesten blijken hier in Zuid-Amerika echt overal voor te komen.

Daarna langs meren vol met mineralen, die daardoor een hele aparte blauwe kleur krijgen.

En ten slotte naar een gletsjer. Zoals goed te zien op de eerste foto hieronder is de gletsjer echt heel erg groot. Hoewel we bijna omver werden geblazen door de harde en koude wind was het weer fantastisch.

Na twee weken in Puerto Natales konden we de avond voor vertrek aan boord van de ´Puerto Eden´, het begin van de bootreis waar we op hadden gewacht en ontzettend veel zin in hadden. Een paar dagen eerder hadden we kaartjes gekocht waarmee we recht hadden op 2 plekjes in een 4-persoonscabine met badkamer. Hierbij hadden we de hoop dat er niemand bij zou komen en we dus de gehele cabine voor onszelf zouden hebben. En inderdaad, we hadden geluk. Heel fijn, want anders was het behoorlijk krap geweest! De tocht was echt supercool. De eerste dag hadden we heel mooi weer (zonnetje en heel weinig wind) en zaten we de hele dag op het dek/dak te genieten.

Nadat duidelijk werd gemaakt dat je ook de brug en de kapitein mocht bezoeken, zijn we daar natuurlijk meteen langs gegaan. Hij had zijn hele leven op Europa gevaren; wij hadden het volste vertrouwen in hem. We hadden blijkbaar goed gelobbyd, want de volgende dag toen we door een smalle s-bocht moesten varen (risicovol vanwege de rotsen, de stroming en de grootte van het schip), mochten wij als enige passagiers op de brug komen. Heel leuk tijdens zo´n spannende manuevre aanwezig te mogen zijn (de muziek ging uit, er werden geen grappen meer gemaakt en iemand die nog onnodig praatte werd hierop direct door de kapitein aangesproken). Op zo´n moment komt erg duidelijk naar voren dat een schip heel hierarchisch is. De kapitein roept bevelen, de rest voert uit.

Tijdens deze bootreis kwamen we onder andere het onderstaande vastgelopen en oude vrachtschip tegen. Hierbij hoort de volgende geschiedenis:

Er was eens een vrachtschip dat ter hoogte van de plek waar ook de foto is gemaakt langs de daar onder de oppervlak aanwezige rotsen is geschampt. Hierdoor raakte de boot zwaar beschadigd en zonk. Ter plekke is de zee daar meer dan één kilometer diep, dus dit schip en haar lading zijn nooit meer terug gevonden.

Toen kwam de kapitein van het schip op de foto op het lumineuze idee dat hij wel wat extra geld kon verdienen middels verzekeringsfraude. Hij zou het schip en haar lading goed verzekeren. Eerst de lading stiekem verkopen in Uruguay en vervolgens het schip laten zinken. Omdat het water hier zo diep is en het schip en de lading dus nimmer gevonden zouden worden, zou hij nooit gepakt worden voor verzekeringsfraude. In theorie, want helaas voor deze kapitein liep het allemaal net even wat anders. Hij kwam muur- en muurvast te zitten op de rotsen. Het schip was total-loss maar beslist niet gezonken. Toen de verzekeringsmensen langskwamen en bleek dat de lading verdwenen was, werd onze kapitein genadeloos gepakt voor verzekeringsfraude. Hoewel de marine het schip hierna van de rots af heeft proberen te schieten ligt het schip nog steeds muurvast en is het ondertussen tot ´vuurtoren´ omgedoopt om te waarschuwen voor de daar aanwezige rotspunten.

Aan het einde van de tweede dag gingen we de open zee op. Een uur voor tijd riep onze entertainment dame om dat het tijd was voor de magische pilletjes (tegen zeeziekte dus). Omdat we nog helemaal nergens last van hadden gehad, twijfelden we een beetje of we ze wel zouden nemen. Toch maar gedaan, en inderdaad op volle zee schommelt zo´n schip behoorlijk. Caren ging volledig knockout van die pilletjes, we kunnen ze dus ook altijd nog als slaapmiddel gebruiken...

De volgende dag weer in rustiger vaarwater beland. Toen kwamen we erachter dat een lange bootreis ook wel saai kan zijn; de verveling sloeg toe. Je leeft op een gegeven moment echt van maaltijd naar maaltijd. Nog wel regelmatig het dek op gegaan en dat werd beloond, we hebben een aantal dolfijnen gezien! De laatste avond was er nog een bingo aan boord, jaja. We hoopten van harte dat we geen bingo zouden krijgen: je moest namelijk een dansje doen. Dat ging goed totdat er een verliezersbingo gespeeld werd en Rinze´s aandacht even verslapte.... Hij mocht gelukkig nog wel een lieftallige assistente uit het aanwezig publiek kiezen voor het grote appel-onder-je-kin-doorgeef-spel. Je raadt al wie hij koos... Haha, nou ja, gelukkig hoefden we niet te dansen (we waren trouwens heeeeel slecht?!?).

Maandagmorgen eindelijk weer vaste grond onder de voeten, heerlijk! Meteen doorgereisd naar Valdivia, wat echt een super pitoresk plaatsje is met lekkere restaurantjes en heerlijk weer. Het wordt lente!

Zoek de 6 verschillen...

Goede inzendingen verdienen eeuwige roem!
Over de uitslag kan gecorrespondeerd worden...

In Patagonië

Ons eerste kennismakng met Chili was meteen bijzonder geslaagd. Na wederom een behoorlijke busrit kwamen we aan in de stad Punta Arenas. Na het pinnen van Chileense centjes, een bezoekje aan de ´tourist office´ en een kopje koffie bij een lokaal café, zijn we op zoek gegaan naar een goed slaapplekje. Deze keer hebben we ervoor gekozen om bij een familie thuis te slapen. Dit komt erop neer dat je wel je eigen slaapkamer hebt, maar dat je verder gebruik maakt van de faciliteiten van de familie die er zelf ook woont. Bijzonder leuk aan deze slaapplek was de open haard en het bankje vlak voor onze kamer waar we elke avond romantisch hebben gezeten. Verder was het heerlijk om, afgezien van de 2 keer in Buenos Aires, weer eens zelf te kunnen koken. Hollandse piepers, maiskolfjes en een hamburgertje.... mmmm.

De twee dagen in Punta Arenas zelf hebben we weinig bijzonders gedaan. We zijn onder andere naar het plaatselijke museum geweest en hebben de begraafplaats bezocht. Hier was goed te zien dat deze regio erg rijk is/was.



Verder hebben eens goed gekeken naar de verschillen tussen Argentinië en Chili. Op het eerste gezicht zijn de mensen hier iets gereserveerder (nb zeker niet minder vriendelijk), rijden de Chilenen aanzienlijk voetgangervriendelijker en zijn de gebouwen en woningen kleurrijker.



Toen richting Puerto Natales, de uitvalsbasis voor hét natuurpark Torres del Paine, de gletsjer Perito Moreno (Arg.) en het startpunt voor de vierdaagse boottocht naar Puerto Montt. Ook hier een super leuk hostel gevonden. We hebben zowaar een echt dekbed, een eigen badkamer, kunnen ook hier zelf koken en kunnen beneden gebruik maken van de ´gezamenlijke´ woonkamer zodat we weer eens een avondje aan een tafel te kunnen zitten zonder dat dit tevens een restaurant/café is. Ze hebben zowaar een website: www.nataleslodge.cl. Dat wat betreft het goede nieuws.

Het eerste slechte nieuws is dat de verkoudheid van Rinze inmiddels is overgegaan in een voorhoofdsholteontsteking. Na de eerste zelfdiagnose dat het nu echt tijd werd voor antibiotica zijn we naar de apotheek gegaan. Helaas blijk je ook hier antibiotica alleen op doktersrecept te kunnen krijgen. Een bezoekje aan het plaatselijke ziekenhuis bracht, na het vaststellen dat Rinze geen koorts had en geen verhoogde of verlaagde bloeddruk, uitkomst c.q. het recept. Inmiddels is hij halverwege de kuur en alweer aan de beterende hand.

De tweede tegenvaller was dat precies de boot die wij wilden nemen naar Puerto Montt was gecancelled en de boot vertrek slechts één keer per week. Kortom dilemma.... óf met de bus/het vliegtuig vertrekken óf in plaats van 7 dagen 14 dagen in dit plaatsje blijven en dan toch met de boot. Omdat we echt een super hostel hebben, het hier eigenlijk best leuk is, Rinze toch nog wat ziekig is en we toch echt héél erg graag de boottocht dwars door natuurgebieden en fjörden wilden maken, hebben we uiteindelijk besloten hier in totaal twee weken te blijven. En tot nu toe bevalt dat prima.



Inmiddels hebben we de gletsjer Perito Moreno in een dagtocht bezocht. Dus ´s ochtends vroeg met een busje richting Argentinië.



Wat deze gletsjer zo indrukwekkend maakt is dat je er echt heel dicht bij kunt komen. Zo dichtbij zelfs dat je de gletsjer kan horen barsten en breken en dat je hele stukken ijs naar beneden ziet vallen.





Na deze super leuke, indrukwekkende maar uitputtende dag weer een paar daagjes rustig aangedaan (we hebben immers 2 hele weken de tijd).

Vervolgens hebben we ons vanuit het dorpje door een taxi af laten zetten bij de ´Mirador Dorotea´, oftewel het uitkijkpunt Dorotea. Na het betalen van de toegangsprijs aan zeer waarschijnlijk Dorotea zelf en de belofte dat er een snack klaar zou staan als we terugkwamen hebben we het uitkijkpunt, een berg van +/- 600 meter, beklommen. En dat was nog best wel zwaar. Gelukkig hadden we een wandelstok meegekregen en was het uitzicht inderdaad bijzonder mooi.





Bij aankomst beneden werden we bij Dorotea thuis uitgenodigd en stond er een uitgebreide lunch klaar met broodjes, vers gebakken eitjes, koffie, etc. etc.

Na deze meer dan voedzame maaltijd begonnen we aan onze wandeling terug naar het dorp. Tijdens deze wandeling kwamen we onder andere dit tegen. We begrijpen het nog steeds niet helemaal, maar vonden het toch erg bizar. De kleine huisjes worden omringt door met water gevulde frisdrank flessen.



Na een half uur wandelen kregen we door een vriendelijke boer een lift aangeboden in een inmens grote en aftanse pick-up truck. Heel relaxed, want zo waren we binnen no-time weer terug in ons dorpje.

Tot zover. De volgende keer meer over onze avonturen in Torres del Paine (zoals jullie merken hebben we alle tijd).

El fin del Mundo

Zo wordt Ushuaia ook regelmatig genoemd. En inderdaad, na een 30 uur durende busreis, waarbij we de laatste 15 uur in een aftanse bus doorbrachten, 2 keer de grens over zijn gegaan (dus 4 keer de bus uit), ook nog een veerpont hebben genomen en door werkelijk de middle of nowhere reden, hadden ook wij inderdaad het gevoel dat we ons aan ´het einde van de wereld´ bevonden.



Omdat we allebei nogal moe en een beetje verkouden waren, hadden we besloten om een lekker luxe hotel te nemen, dus eigen verwarming, lekker heet water, heerlijk schoon en inclusief ontbijtje.

Ushuaia is 's werelds meest zuidelijke stad. Er liggen nog wel wat dorpjes zuidelijker, maar die zijn echt aanzienlijk lastiger om te bezoeken omdat je dan met het vliegtuig of de boot moet gaan. Het allerzuidelijkste punt is Kaap Hoorn, dat je natuurlijk vanuit historisch besef zou kunnen willen bezoeken. Deze kaap is namelijk in 1616 door Willem Corneliszoon Schouten ontdekt (voor het eerst beschreven) en vernoemd naar zijn geboorteplaats in Nederland. Helaas is het niet helemaal goed gegaan met de vertaling naar het Spaans en staat de kaap hier bekend als ´Cabo de Hornos´, oftewel de Kaap van de Ovens.....

Wat is er dan zoal te doen in Ushuaia? Eigenlijk nog best wel veel. Zo zijn we een dagje gaan wandelen in een mooi natuurpark met schitterende vergezichten, waar we echt helemaal alleen rondliepen.





Verder hebben we een boottocht gemaakt over het Beagle kanaal, waarbij we o.a. uitleg kregen over de oorspronkelijke bewoners die in ditzelfde gebied in hun blote kont rondliepen. Dit hielden ze goed vol door zich helemaal in te smeren met zeehondenvet.... en natuurlijk hebben wij ook diverse zeehonden en aalscholvers gezien.





Verder zijn we nog een dagje de bergen in gegaan, daar konden we met een stoeltjeslift naar boven om een stukje te wandelen (in een halve meter sneeuw) en te genieten van het uitzicht. Er liggen trouwens echt allerlei fantastische ski-pistes in dit gebied. Wij hebben er alleen nog geen gebruik van gemaakt, we vonden onszelf na één weekendje winterberg nog net niet geoefend genoeg om hier de piste op te gaan. We hebben namelijk nogal wat reisplannen voor de komende periode...



Tja, en zoals ook weer uit iedere 24 blijkt: de cliffhanger is spannender dan de aflevering zelf, maar je blijft toch kijken...

Walvis

Dit keer was de bestemming Puerto Madryn, de uitvalsbasis voor Peninsula Valdes (PV), wat in Argentinië hét oord is om walvissen te spotten. De walvissen komen naar de baaien rond PV om jonkies te krijgen en te zogen, omdat het water er nu zo lekker rustig en warm is (?). Voor de walviskenners onder jullie: het gaat hierbij om de southern right whale. Omdat onze walviskennis wat verouderd was, zijn wij eerst nog naar het ecocentre geweest en zijn we nu dus weer helemaal up-to-date wat betreft de walvis (en de orka, zeehond, aalscholver, pinguin, etcetc.).

Van te voren maakten we ons nog een beetje zorgen of we uberhaupt wel een walvis zouden zien. Je weet maar nooit. Deze angst bleek behoorlijk ongegrond, want voordat we ons hotel (met centrale verwarming!) hadden gevonden, hadden we al 4 walvissen gespot. Echt geweldig natuurlijk. De baai is vlak voor de kust al heel diep waardoor de walvissen heel dichtbij komen.

Puerto Madryn had ook nog een pier (net Scheveningen, maar dan niet zo lelijk), vanwaar we de walvissen nog beter zouden kunnen zien. En inderdaad, we hadden ontzettende mazzel, want toen wij op de pier stonden zwommen er een paar walvissen langs.Hoewel dat niet altijd goed te zien is op de foto's zijn ze echt groot (en lelijk)! We waren zwaar onder de indruk. Hier wat foto's.

Hierna zijn we nog naar Puerto Piramides geweest, een klein dorpje dat echt op Peninsula Valdes ligt. Hier was vrij weinig te doen, heerlijk. De verhouding inwoner op walvis is dan ook 1 op 2. We hebben veel gewandeld en een tour rond het eiland gedaan.

Afgezien van een behoorlijke verkoudheid met nare hoest bij Rinze en een mildere variant bij Caren gaat het prima met ons. Het reizen bevalt nog steeds erg goed, hoewel we nog steeds niet echt het gevoel hebben dat we lang weg zijn/blijven. We zijn erg benieuwd wanneer dat komt...

Verder moet je toch nog steeds best veel plannen, ook al heb je veel tijd. Er is toch altijd wel weer een bus, boot of vliegtuig dat gehaald moet worden. Maar goed, dat plannen vinden wij juist leuk.

We moeten ook nog even wat rechtzetten, want iedereen lijkt te denken dat wij iedere dag lekker uitslapen. Jammer genoeg is dat niet het geval. Uitchecken en ontbijten moet hier allemaal voor tien uur!! Jaja, we hebben het zwaar.

Goed, we zijn begonnen met het kijken naar '24' op onze dvdspeler en begrijpen nu dat we iedere editie met een cliffhanger moeten eindigen. Lees dus de volgende keer alles over onze spannende reis naar en verblijf in Ushuaia!!

Watervallen

We zijn op pad. Na een maand BA zijn we nu met rondreizen begonnen. Vreemd idee dat M&S inmiddels alweer iets meer dan een week aan het werk zijn.

Na wederom een heerlijke busrit, waarbij de warme maaltijd deze keer zelfs in de bus werd geserveerd, kwamen we uitgerust aan in Iguazu. Ook in de winter blijkt het hier echt lekker warm te zijn (+/- 25 C). De watervallen zelf liggen precies op de grens van Brazilie en Argentinie en kunnen dus vanuit beide landen bezocht worden (elk land een kant). Aan de Argentijnse kant ligt een groot natuurpark met diverse wandelpaden, hier zijn we de eerste dag begonnen. De watervallen bleken inderdaad behoorlijk indrukwekkend, ze zijn dan ook iets van 2 km breed.

Zeker als je beseft dat dit niet een toeristische attractie is die even wordt aangezet, maar natuurgeweld waarbij al dat water uur na uur, dag na dag en jaar na jaar maar naar beneden blijft vallen.

Ook opvallend: als je bovenaan de waterval staat te kijken, heb je geen idee van het geweld dat eronder plaatsvindt.

Na al dit prachtige natuurschoon konden we ons eigenlijk niet voorstellen dat de Braziliaanse kant nog toegevoegde waarde zou kunnen hebben. Maar in de Lonely Planet stond toch echt dat het de moeite waard was, dus hebben we ons de volgende dag op de paspoortcontrole gestort. En inderdaad ook de Braziliaanse kant is erg indrukwekkend. Minder mogelijkheden tot wandelen, maar wel een totaaloverzicht op het geheel van alle watervallen en een kijkje in de Garganta del Diablo (Devil´s throat).

Na die heerlijke warme dagen in Iguazu zijn we kou gaan lijden in Posadas. De buitentemperatuur was op zich nog wel ok, maar de cafes, restaurants en hotels (in het bijzonder het onze) zijn gewoon niet gebouwd voor temperaturen onder de 10 graden. Later bleek dat we, qua weer, gewoon pech hebben gehad. De week ervoor was het namelijk nog gewoon rond de 20 graden. Maar ja, we hadden dan ook geen klavertjes vier gevonden. Jullie wel?

Denk nu vooral niet dat Posadas vanwege de kou saai was. Ten eerste voelden we ons meteen thuis; iedereen klaagde over het weer en ten tweede vielen we met onze neus in de boter; te weten de jaarlijkse oberrace. Het niet morsen bleek echter belangrijker dan echt snel lopen dus heel spectaculair werd het helaas niet.

Vanuit Posadas zijn we ook nog een dagje naar San Ignacio geweest. Alwaar we de ruines van de Jesuiten hebben bekeken. Deze Jesuiten zijn in de 17e eeuw naar San Ignacio gekomen om het christelijke geloof te verspreiden. Vanwege de rust bleek het uiteindelijk een mooie, magische plek te zijn waar we met zijn tweeen doorheen konden slenteren.

Inmiddels zijn we in Rosario, o.a. de geboorteplaats van Che Guevara. Het is hier weer lekker warm en ons hotel is helemaal top. Kortom wij zijn ´feliz´(tevreden).

Rosario is de 3e grootste stad van Argentinie met iets meer dan 1 mln inwoners. Nu het nog kan, maken we dus uitgebreid gebruik van de mogelijkheden die een grote stad te bieden heeft voordat we naar het afgelegen zuiden afzakken. Omdat we ´Duro de matar 4` bijvoorbeeld al in de bus hadden gezien zijn we naar `Ahora son 13` geweest. Verder hebben we net onze kleren laten wassen en gaan we de hele tijd lekker uit eten waarbij vooral de `Latitud 33 Malbec` ons bijzonder goed smaakt.

Dit tot zover, we hopen dat verder alles goed gaat met iedereen. Bedankt voor alle leuke reacties, tot snel!

PS. Zoals jullie zien hebben we vanwege het spaanstalige toetsenbord wat moeite met het vinden van de juiste leestekens....